Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

in picenum

  • 1 Picenum

    Pīcēnum, i, n. [acc. to Fest. from picus: Picena regio in quā est Asculum, dicta, quod, Sabini cum Asculum proficiscerentur, in vexillo eorum picus consederit, Paul. ex Fest. p. 212 Müll.], a district in the eastern part of Italy which produced fruits and oil of excellent quality, the territory of the mod. Ancona, Varr. R. R. 1, 50, 2; Mel. 2, 4, 6; Plin. 3, 13, 18, § 109; Cic. Att. 8, 8, 1; Caes. B. C. 1, 12; Liv. 27, 43 al.—Hence,
    A.
    Pīcens, entis, adj., of or belonging to Picenum, Picene:

    ager,

    Cic. Sen. 4, 11:

    populus,

    Liv. 10, 10 fin.:

    M. Acilius Palicanus, Picens,

    Quint. 4, 2, 2:

    panes,

    Macr. S. 2, 9. —In plur. subst.: Pīcentes, ium, m., the inhabitants of Picenum, the Picenes, Cic. Sull. 8, 25.— Gen.:

    Picentium,

    Varr. R. R. 1, 2; Plin. 3, 13, 18, § 110:

    Picentum,

    Sil. 10, 313.— Sing.:

    Picens,

    Juv. 4, 65.—
    B.
    Pī-cēnus, a, um, adj., Picene (only of things;

    whereas Picens is used both of persons and things): ager,

    Cic. Brut. 14, 57; Liv. 21, 62; Sall. C. 27, 1:

    vitis,

    Plin. 14, 3, 4, § 37:

    poma,

    Hor. S. 2, 3, 272:

    olivae,

    Plin. 15, 3, 4, § 16; cf. Mart. 5, 78, 20; 11, 52, 11; 13, 36, 1:

    mala,

    Juv. 11, 74 al. —
    C.
    Pīcentīnus, a, um, adj., lit., of or belonging to the Picentes, Picentian, Picene (very rare):

    Ceres,

    Mart. 13, 47, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > Picenum

  • 2 Picentes

    Pīcēnum, i, n. [acc. to Fest. from picus: Picena regio in quā est Asculum, dicta, quod, Sabini cum Asculum proficiscerentur, in vexillo eorum picus consederit, Paul. ex Fest. p. 212 Müll.], a district in the eastern part of Italy which produced fruits and oil of excellent quality, the territory of the mod. Ancona, Varr. R. R. 1, 50, 2; Mel. 2, 4, 6; Plin. 3, 13, 18, § 109; Cic. Att. 8, 8, 1; Caes. B. C. 1, 12; Liv. 27, 43 al.—Hence,
    A.
    Pīcens, entis, adj., of or belonging to Picenum, Picene:

    ager,

    Cic. Sen. 4, 11:

    populus,

    Liv. 10, 10 fin.:

    M. Acilius Palicanus, Picens,

    Quint. 4, 2, 2:

    panes,

    Macr. S. 2, 9. —In plur. subst.: Pīcentes, ium, m., the inhabitants of Picenum, the Picenes, Cic. Sull. 8, 25.— Gen.:

    Picentium,

    Varr. R. R. 1, 2; Plin. 3, 13, 18, § 110:

    Picentum,

    Sil. 10, 313.— Sing.:

    Picens,

    Juv. 4, 65.—
    B.
    Pī-cēnus, a, um, adj., Picene (only of things;

    whereas Picens is used both of persons and things): ager,

    Cic. Brut. 14, 57; Liv. 21, 62; Sall. C. 27, 1:

    vitis,

    Plin. 14, 3, 4, § 37:

    poma,

    Hor. S. 2, 3, 272:

    olivae,

    Plin. 15, 3, 4, § 16; cf. Mart. 5, 78, 20; 11, 52, 11; 13, 36, 1:

    mala,

    Juv. 11, 74 al. —
    C.
    Pīcentīnus, a, um, adj., lit., of or belonging to the Picentes, Picentian, Picene (very rare):

    Ceres,

    Mart. 13, 47, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > Picentes

  • 3 Picenus

    Pīcēnum, i, n. [acc. to Fest. from picus: Picena regio in quā est Asculum, dicta, quod, Sabini cum Asculum proficiscerentur, in vexillo eorum picus consederit, Paul. ex Fest. p. 212 Müll.], a district in the eastern part of Italy which produced fruits and oil of excellent quality, the territory of the mod. Ancona, Varr. R. R. 1, 50, 2; Mel. 2, 4, 6; Plin. 3, 13, 18, § 109; Cic. Att. 8, 8, 1; Caes. B. C. 1, 12; Liv. 27, 43 al.—Hence,
    A.
    Pīcens, entis, adj., of or belonging to Picenum, Picene:

    ager,

    Cic. Sen. 4, 11:

    populus,

    Liv. 10, 10 fin.:

    M. Acilius Palicanus, Picens,

    Quint. 4, 2, 2:

    panes,

    Macr. S. 2, 9. —In plur. subst.: Pīcentes, ium, m., the inhabitants of Picenum, the Picenes, Cic. Sull. 8, 25.— Gen.:

    Picentium,

    Varr. R. R. 1, 2; Plin. 3, 13, 18, § 110:

    Picentum,

    Sil. 10, 313.— Sing.:

    Picens,

    Juv. 4, 65.—
    B.
    Pī-cēnus, a, um, adj., Picene (only of things;

    whereas Picens is used both of persons and things): ager,

    Cic. Brut. 14, 57; Liv. 21, 62; Sall. C. 27, 1:

    vitis,

    Plin. 14, 3, 4, § 37:

    poma,

    Hor. S. 2, 3, 272:

    olivae,

    Plin. 15, 3, 4, § 16; cf. Mart. 5, 78, 20; 11, 52, 11; 13, 36, 1:

    mala,

    Juv. 11, 74 al. —
    C.
    Pīcentīnus, a, um, adj., lit., of or belonging to the Picentes, Picentian, Picene (very rare):

    Ceres,

    Mart. 13, 47, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > Picenus

  • 4 castrum

    castrum, i, n. [kindred with casa, q. v.].
    I.
    In sing., any fortified place; a castle, fort, fortress (more rare than castellum):

    ei Grunium dederat in Phrygiā castrum, etc.,

    Nep. Alcib. 9, 3; Liv. 32. 29, 4; Dig. 27, 1, 17 fin.
    B.
    Esp., nom. propr.
    1.
    Castrum Altum or Album, in Hispania Tarraconensis, Liv. 24, 41, 3.—
    2.
    Castrum Inui, or simply Castrum, an ancient city of the Rutuli, near Ardea, Verg. A. 6, 775;

    called Castrum,

    Ov. M. 15, 727; Sil. 8, 359. —
    3.
    Castrum Novum, a city on the seacoast of Etruria, Liv. 36, 3, 6; Plin. 3, 5, 8, § 51.—
    4.
    Another Castrum Novum, on the sea-coast of Picenum, now Giulia Nova, [p. 299] Plin. 3, 13, 18, § 110; also called absol. Castrum, Vell. 1, 14, 8.—
    5.
    Castrum Truentinum, a maritime city of Picenum, on the river Truentus, Cic. Att. 8, 12, B, 1;

    also called Truentum,

    Plin. 3, 13, 18, § 110.—
    6.
    Castrum Vergium, a fortress of the Bergistani in Hispania Tarraconensis, now Berga, Liv. 34, 21, 1.—Far more freq.,
    II.
    In plur.: castra, ōrum, n. ( castra, ae, f.: castra haec vestra est, Att. ap. Non. p. 200, 30; Trag. Rel. p. 238 Rib.).
    A.
    Lit., several soldiers ' tents situated together; hence, a military camp, an encampment; among the Romans a square (quadrata);

    later, after the manner of the Greeks, sometimes circular, or adjusted to its situation,

    Veg. Mil. 1, 23. It was surrounded by a trench (fossa) and a wall (vallum), and had four gates: Porta Praetoria, the front, chief gate, on the opp. side from the enemy, from which the legions marched; opp. to this, Porta Decumana (in later times Porta Quaestoria), the back gate;

    Porta Principalis Dextra, and Porta Principalis Sinistra, situated on the two sides of the camp,

    Liv. 40, 27, 4 sq.; cf. Dict. of Antiq.—
    b.
    Phrases.
    (α).
    With adj.:

    stativa,

    occupied for a long time, permanent, Cic. Verr. 2, 5, 12, § 29; Caes. B. C. 3, 30; 3, 37; Sall. J. 44, 4; Tac. A. 3, 21:

    aestiva,

    summer camp, id. ib. 1, 16; Suet. Claud. 1:

    hiberna,

    Liv. 29, 35, 13 (more freq. absol. aestiva and hiberna, q. v.):

    navalia,

    an encampment on the shore for protecting the fleet and the troops while landing; sometimes connected with the ships drawn to land, Caes. B. G. 5, 22 Herz.; cf. id. ib. 5, 11; Liv. 29, 35, 13;

    called also nautica,

    Nep. Alcib. 8, 5; id. Hann. 11, 6 (cf. id. ib. § 4; Liv. 44, 39): lunata, crescent-shaped, Auct. B. Afr. 80.—With numerals:

    una,

    Tac. A. 4, 2:

    bina,

    Cic. Phil. 12, 11, 27; Liv. 4, 27, 3:

    quina,

    Caes. B. C. 3, 9.—
    (β).
    With verb:

    locum castris antecapere,

    Sall. J. 50, 1; cf.:

    capere locum castris,

    Liv. 4, 27, 3; 9, 17, 15;

    and montes castris capere,

    Tac. A. 12, 55: castra metari, Cael. ap. Non. p. 137, 18; Caes. B. C. 3, 13, 3; Hirt. B. G. 8, 15 al.:

    facere,

    Caes. B. G. 1, 48; Nep. Milt. 5, 2; Cic. Verr. 2, 5, 12, § 29 al.:

    ponere,

    Caes. B. G. 2, 5; 7, 35; Nep. Hann. 5 fin.:

    ponere et munire,

    Sall. J. 75, 7:

    munire,

    Caes. B. G. 1, 49; Liv. 44, 39, 1:

    communire,

    Caes. B. G. 5, 49; Liv. 23, 28, 3:

    castra castris conferre,

    id. 10, 32, 5; 23, 28, 9:

    castris se tenere,

    Caes. B. G. 1, 40, 8:

    castra movere,

    to break up, to decamp, id. ib. 1, 39 fin.; also syn. with to march forth from a camp, id. ib. 1, 15 Herz.; 1, 22; 2, 2; Sall. C. 57, 3; Nep. Dat. 8, 4; id. Eum. 12 fin. et saep.—Hence, also, promovere, Caes. B. G. 1, 48:

    movere retro,

    Liv. 2, 58, 3:

    removere,

    id. 9, 24, 4:

    proferre,

    Caes. B. C. 1, 81:

    castris castra inferre,

    Enn. Trag. 201 Vahl.—
    c.
    Castra Praetoriana, Praetoria, Urbana or simply Castra, the barracks of the Prœtorians in the suburbs of Rome, Suet. Tib. 37; id. Claud. 21; Tac. A. 4, 2; Suet. Aug. 29; id. Claud. 36; Dig. 48, 5, 15. —
    d.
    Castrorum filius, a surname of Caligula, who was brought up in the camp, Suet. Calig. 22; Aur. Vict. Caes. 3.—So, Castrorum mater, an appellation of Faustina, the wife of the emperor Marcus Aurelius, because she accompanied him in an expedition against the Quadi, Capitol. Marc. Aur. 26.—Hence both appell. in later inscriptions as titles of the Roman emperors and empresses.
    B.
    Esp. as nom. propr., like castrum.
    1.
    Castra Corneliana or Cornelia, on the north coast of Africa, near Utica, so called because the elder Scipio Africanus first pitched his camp there, after his landing in Africa, in the second Punic war, Caes. B. C. 2, 24; 2, 25; 2, 37; Mel. 1, 7, 2; Plin. 5, 4, 3, § 24.—
    2.
    Castra Caecilia, in Lusitania, Plin. 4, 22, 35, § 117.—
    3.
    Castra Hannibalis, a seaport town in Bruttium, Plin. 3, 10, 15, § 95.—
    4.
    Castra Pyrrhi, a place in Grecian Illyria, Liv. 32, 13, 2.—
    5.
    Castra Vetera or Vetera, a place on the Lower Rhine, now Xanthen, Tac. H. 4, 18; 4, 21; 4, 35; id. A. 1, 45.—
    6.
    Castra Alexandri, a district in Egypt, Curt. 4, 7, 2; Oros. 1, 2.—
    C.
    Meton.
    1.
    Since, in military expeditions, a camp was pitched each evening, in the histt. (esp. Livy) for a day ' s march:

    secundis castris ( = bidui itinere) pervenit ad Dium,

    Liv. 44, 7, 1; so Tac. H. 3, 15; cf.:

    alteris castris,

    Liv. 38, 13, 2; Curt. 3, 7.—

    So tertiis castris,

    Liv. 38, 13, 11; 38, 24, 1; Tac. H. 4, 71:

    quartis castris,

    Liv. 44, 46, 10:

    quintis castris,

    Caes. B. G. 7, 36; Liv. 28, 19, 4:

    septimis castris,

    id. 40, 22, 1:

    decimis castris,

    id. 27, 32 fin.; 28, 33, 1.—
    2.
    Military service (hence, often opp. forum and toga), Nep. Epam. 5, 4; Vell. 2, 125, 4; Tib. 4, 1, 39:

    qui magnum in castris usum habebant,

    Caes. B. G. 1, 39.—
    3.
    Of beehives:

    cerea,

    Verg. A. 12, 589:

    in apium castris,

    Pall. 1, 37, 4.—
    4.
    Of a sheepfold, Col. 6, 23, 3.—
    5.
    Of political parties, regarded as arrayed in hostility:

    si ad interdicti sententiam confugis... in meis castris praesidiisque versaris,

    Cic. Caecin. 29, 83.—
    6.
    Of philosophical sects:

    Epicuri castra,

    Cic. Fam. 9, 20, 1:

    O castra praeclara (Epicuri)!

    id. ib. 7, 12, 1; Hor. C. 3, 16, 23; Sen. Ep. 2, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > castrum

  • 5 per-currō

        per-currō percucurrī or percurrī, cursus, ere,    to run, run along, run all the way, run through, hasten through, traverse, run over, pass over: curriculo percurre (ad villam), run quickly, T.: per temonem (currūs), along the pole, Cs.: agrum Picenum, Cs.: aristas, speed over, O.: pectine telas, V.: rima percurrit lumine nimbos, V.—Fig., of speech, to run over, go through, treat in succession: per omnīs civitates percurrit mea oratio: partes, quas modo percucurri: multas res oratione: Percurram quot villas possideat, Iu.—Of thought or vision, to run over, scan briefly, look over: id brevi: oculo, H.: paginas in annalibus magistratuum, look over, L.—Of feeling, to run through, penetrate: pectora metu percurrente, Cu.

    Latin-English dictionary > per-currō

  • 6 Picēns

        Picēns ntis (C., L.), or Pīcēnus, adj.    (S., Cs., C., L., H., Iu.), Picene, of Picenum (in Italy).

    Latin-English dictionary > Picēns

  • 7 Ancon

    1.
    ancōn, ōnis, m. [v. ango], = ankôn (the bend of the arm), t. t., for the pure Lat. cubitum.
    I.
    The arm of a workman's square, Vitr. 3, 3 fin.; 8, 6.—
    II.
    A stone in a wall, which projects above more than below, and supports something; a console or volute, Vitr. 4, 6.—
    III. IV.
    Forked poles for spreading nets (pure Lat., ames, Hor. Epod. 2, 33), Grat. Cyn. 87.—
    V.
    The arm of a chair, Cael. Aur. Tard. 2, 1.—
    VI. 2.
    Ancōn, ōnis, f. [v. ango], a headland and bay, as the name implies, on the coast of Pontus, east of Amisus, now Derbend Bournow, Val. Fl. 4, 600; cf. Apoll. Rhod. 2, 369.
    3.
    Ancōn, ōnis, or Ancōna, ae, f. [v. ango], = Ankôn, an ancient seaport town in the north of Picenum, situated on a promontory forming a remarkable curve or elbow, as the name implies, founded by the Syracusans, still called Ancona; form Ancōna, Cic. Phil. 12, 9, 23; id. Fam. 16, 12, 2; Caes. B. C. 1, 11; Plin. 2, 72, 74, § 182; 3, 13, 18, § 111 sq. al.—Form Ancōn, Mel. 2, 4, 5; Cat. 36, 13; Sil. 8, 438; Juv. 4, 40 al.; and in a pun: Cingulum nos tenemus;

    Anconem amisimus,

    Cic. Att. 7, 11, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > Ancon

  • 8 ancon

    1.
    ancōn, ōnis, m. [v. ango], = ankôn (the bend of the arm), t. t., for the pure Lat. cubitum.
    I.
    The arm of a workman's square, Vitr. 3, 3 fin.; 8, 6.—
    II.
    A stone in a wall, which projects above more than below, and supports something; a console or volute, Vitr. 4, 6.—
    III. IV.
    Forked poles for spreading nets (pure Lat., ames, Hor. Epod. 2, 33), Grat. Cyn. 87.—
    V.
    The arm of a chair, Cael. Aur. Tard. 2, 1.—
    VI. 2.
    Ancōn, ōnis, f. [v. ango], a headland and bay, as the name implies, on the coast of Pontus, east of Amisus, now Derbend Bournow, Val. Fl. 4, 600; cf. Apoll. Rhod. 2, 369.
    3.
    Ancōn, ōnis, or Ancōna, ae, f. [v. ango], = Ankôn, an ancient seaport town in the north of Picenum, situated on a promontory forming a remarkable curve or elbow, as the name implies, founded by the Syracusans, still called Ancona; form Ancōna, Cic. Phil. 12, 9, 23; id. Fam. 16, 12, 2; Caes. B. C. 1, 11; Plin. 2, 72, 74, § 182; 3, 13, 18, § 111 sq. al.—Form Ancōn, Mel. 2, 4, 5; Cat. 36, 13; Sil. 8, 438; Juv. 4, 40 al.; and in a pun: Cingulum nos tenemus;

    Anconem amisimus,

    Cic. Att. 7, 11, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > ancon

  • 9 Ancona

    1.
    ancōn, ōnis, m. [v. ango], = ankôn (the bend of the arm), t. t., for the pure Lat. cubitum.
    I.
    The arm of a workman's square, Vitr. 3, 3 fin.; 8, 6.—
    II.
    A stone in a wall, which projects above more than below, and supports something; a console or volute, Vitr. 4, 6.—
    III. IV.
    Forked poles for spreading nets (pure Lat., ames, Hor. Epod. 2, 33), Grat. Cyn. 87.—
    V.
    The arm of a chair, Cael. Aur. Tard. 2, 1.—
    VI. 2.
    Ancōn, ōnis, f. [v. ango], a headland and bay, as the name implies, on the coast of Pontus, east of Amisus, now Derbend Bournow, Val. Fl. 4, 600; cf. Apoll. Rhod. 2, 369.
    3.
    Ancōn, ōnis, or Ancōna, ae, f. [v. ango], = Ankôn, an ancient seaport town in the north of Picenum, situated on a promontory forming a remarkable curve or elbow, as the name implies, founded by the Syracusans, still called Ancona; form Ancōna, Cic. Phil. 12, 9, 23; id. Fam. 16, 12, 2; Caes. B. C. 1, 11; Plin. 2, 72, 74, § 182; 3, 13, 18, § 111 sq. al.—Form Ancōn, Mel. 2, 4, 5; Cat. 36, 13; Sil. 8, 438; Juv. 4, 40 al.; and in a pun: Cingulum nos tenemus;

    Anconem amisimus,

    Cic. Att. 7, 11, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > Ancona

  • 10 Asculani

    Ascŭlum ( Asclum, Sil. 8, 440, and Itin. Anton.), i, n., = Askoulon, more freq. Asklon.
    I.
    The capital of Picenum, now Ascoli, Plin. 3, 13, 18, § 111; Flor. 1, 18, 9; 1, 18, 14; cf. Mann. Ital. I. p. 492.—Hence, Ascŭlānus, a, um, adj., of Asculum, Asculanian:

    triumphus,

    Plin. 7, 43, 44, § 135. — Ascŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Asculum, Cic. Font. 14.—
    II.
    A town in Apulia, Flor. 1, 18, 9 Duker; hence, As-cŭlīnus, a, um, adj., Asculinian:

    ager,

    Front. Colon. p. 110.

    Lewis & Short latin dictionary > Asculani

  • 11 Asculanus

    Ascŭlum ( Asclum, Sil. 8, 440, and Itin. Anton.), i, n., = Askoulon, more freq. Asklon.
    I.
    The capital of Picenum, now Ascoli, Plin. 3, 13, 18, § 111; Flor. 1, 18, 9; 1, 18, 14; cf. Mann. Ital. I. p. 492.—Hence, Ascŭlānus, a, um, adj., of Asculum, Asculanian:

    triumphus,

    Plin. 7, 43, 44, § 135. — Ascŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Asculum, Cic. Font. 14.—
    II.
    A town in Apulia, Flor. 1, 18, 9 Duker; hence, As-cŭlīnus, a, um, adj., Asculinian:

    ager,

    Front. Colon. p. 110.

    Lewis & Short latin dictionary > Asculanus

  • 12 Asculinus

    Ascŭlum ( Asclum, Sil. 8, 440, and Itin. Anton.), i, n., = Askoulon, more freq. Asklon.
    I.
    The capital of Picenum, now Ascoli, Plin. 3, 13, 18, § 111; Flor. 1, 18, 9; 1, 18, 14; cf. Mann. Ital. I. p. 492.—Hence, Ascŭlānus, a, um, adj., of Asculum, Asculanian:

    triumphus,

    Plin. 7, 43, 44, § 135. — Ascŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Asculum, Cic. Font. 14.—
    II.
    A town in Apulia, Flor. 1, 18, 9 Duker; hence, As-cŭlīnus, a, um, adj., Asculinian:

    ager,

    Front. Colon. p. 110.

    Lewis & Short latin dictionary > Asculinus

  • 13 Asculum

    Ascŭlum ( Asclum, Sil. 8, 440, and Itin. Anton.), i, n., = Askoulon, more freq. Asklon.
    I.
    The capital of Picenum, now Ascoli, Plin. 3, 13, 18, § 111; Flor. 1, 18, 9; 1, 18, 14; cf. Mann. Ital. I. p. 492.—Hence, Ascŭlānus, a, um, adj., of Asculum, Asculanian:

    triumphus,

    Plin. 7, 43, 44, § 135. — Ascŭlāni, ōrum, m., the inhabitants of Asculum, Cic. Font. 14.—
    II.
    A town in Apulia, Flor. 1, 18, 9 Duker; hence, As-cŭlīnus, a, um, adj., Asculinian:

    ager,

    Front. Colon. p. 110.

    Lewis & Short latin dictionary > Asculum

  • 14 auctoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > auctoritas

  • 15 authoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > authoritas

  • 16 autoritas

    auctōrĭtas (not autōr- nor authōr-), ātis, f. [auctor], acc. to the different signiff. of that word,
    I.
    In gen., a producing, production, invention, cause (very rare;

    syn.: auctoramentum, sententia, judicium, consilium, vis, pondus, favor, gratia): quod si exquiratur usque ab stirpe auctoritas (sc. rumoris),

    originator, inventor, Plaut. Trin. 1, 2, 180:

    ejus facti qui sint principes et inventores, qui denique auctoritatis ejus et inventionis comprobatores,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    utrum poëtae Stoicos depravārint, an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim,

    id. N. D. 3, 38, 91.—
    II.
    Esp.,
    A.
    A view, opinion, judgment:

    errat vehementer, si quis in orationibus nostris auctoritates nostras consignatas se habere arbitratur,

    Cic. Clu. 50, 139:

    reliquum est, ut de Q. Catuli auctoritate et sententiā dicendum esse videatur,

    id. Imp. Pomp. 20; 22:

    Mihi quidem ex animo eximi non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate majorum, cur ita sit, nihil tu me doces,

    id. N. D. 3, 3, 7:

    plus apud me antiquorum auctoritas valet,

    id. Lael. 4, 13.—
    B.
    Counsel, advice, persuasion, encouragement to something (esp. if made with energy and sustained by the authority and influence of the counsellor; cf.

    auctor, I. C.): auctoritatem defugere,

    Plaut. Poen. 1, 1, 19:

    Jubeo, cogo atque impero. Numquam defugiam auctoritatem,

    Ter. Eun. 2, 3, 99 Ruhnk.: attende jam, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatūs mei, how little pleased (ironically) I am that the occurrences of my consulship are ascribed to my exertions, my influence, Cic. Sull. 11, 33:

    cujus (Reguli) cum valuisset auctoritas, captivi retenti sunt,

    id. Off. 3, 27, 100:

    jure, legibus, auctoritate omnium, qui consulebantur, testamentum fecerat,

    id. Verr. 2, 1, 42:

    ejus (Sexti) mihi vivit auctoritas,

    id. Att. 10, 1, 1:

    his rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti etc.,

    Caes. B. G. 1, 3: ut per auctoritatem earum civitatium suae preces nuper repudiatae faciliorem aditum ad senatum haberent, i. e. agentibus, intervenientibus, Liv. 38, 3 al.—Also consolatory exhortation, consolation, comfort:

    his autem litteris animum tuum...amicissimi hominis auctoritate confirmandum etiam atque etiam puto,

    Cic. Fam. 6, 6, 2.—
    C.
    Will, pleasure, decision, bidding, command, precept, decree:

    si ad verba rem deflectere velimus, consilium autem eorum, qui scripserunt, et rationem et auctoritatem relinquamus?

    Cic. Caecin. 18, 51:

    verba servire hominum consiliis et auctoritatibus,

    id. ib. 18, 52:

    legio auctoritatem Caesaris persecuta est,

    id. Phil. 3, 3:

    nisi legiones ad Caesaris auctoritatem se contulissent,

    under his command, guidance, id. Fam. 10, 28 fin. —Hence,
    2.
    Esp., in political lang., t. t.
    a.
    Senatūs auctoritas,
    (α).
    The will of the senate:

    agrum Picenum contra senatūs auctoritatem dividere,

    Cic. Sen. 4, 11.—More freq.,
    (β).
    A decree of the senate, = Senatūs consultum:

    Senatūs vetus auctoritas de Bacchanalibus,

    Cic. Leg. 2, 15, 37:

    sine senatūs auctoritate foedus facere,

    id. Off. 3, 30, 109:

    Senatūs auctoritas gravissima intercessit,

    id. Fam. 1, 2 fin.:

    responditque ita ex auctoritate senatūs consul,

    Liv. 7, 31:

    imperio non populi jussu, non ex auctoritate patrum dato,

    id. 26, 2:

    Neminem exulum nisi ex Senatūs auctoritate restituit,

    Suet. Claud. 12:

    citra senatūs populique auctoritatem,

    id. Caes. 28 al. —Hence the superscription to the decrees of the Senate:

    SENATVS. CONSVLTI. AVCTORITAS., abbrev., S. C. A.,

    Cic. Fam. 8, 8.—Sometimes between senatūs auctoritas and senatūs consultum this distinction is to be made, that the former designates a decision of the senate, invalidated by the protestation of the tribune of the people or by the people themselves;

    the latter, one that is passed without opposition,

    Cic. Fam. 8, 8; Liv. 4, 57.—
    b.
    Auctoritas populi, the popular will or decision:

    isti principes et sibi et ceteris populi universi auctoritati parendum esse fateantur,

    Cic. Imp. Pomp. 22; so,

    publica,

    Vell. 2, 62, 3; Dig. 1, 2, 2, § 4.—
    c.
    Auctoritas collegii (pontificum), Liv. 34, 44; cf. Cic. Leg. 2, 19 and 21.—
    D.
    Liberty, ability, power, authority to do according to one's pleasure:

    qui habet imperium a populo Romano auctoritatem legum dandarum ab senatu,

    Cic. Verr. 2, 2, 49:

    Verres tantum sibi auctoritatis in re publicā suscepit, ut, etc.,

    id. ib. 2, 5, 58: Invita in hoc loco versatur oratio;

    videtur enim auctoritatem adferre peccandi,

    id. N. D. 3, 35, 85:

    Senatūs faciem secum attulerat auctoritatemque populi Romani,

    id. Phil. 8, 8.—
    E.
    Might, power, authority, reputation, dignity, influence, weight (very freq.):

    ut vostra auctoritas Meae auctoritati fautrix adjutrixque sit, Ter. Hec. prol. alt. 40: aequitate causae et auctoritate suā aliquem commovere,

    Cic. Verr. 2, 1, 48:

    id maximā auctoritate philosophi adfirmant,

    id. Off. 3, 29, 105:

    Digna est memoriā Q. Catuli cum auctoritas tum verecundia,

    Vell. 2, 32:

    optimatium auctoritatem deminuere,

    Suet. Caes. 11; so,

    auctoritatem habere,

    Cic. Phil. 11, 10 fin.; id. Sen. 17, 60:

    adripere,

    id. ib. 18, 62; id. N. D. 3, 35, 85:

    facere,

    to procure, obtain, id. Imp. Pomp. 15: Grandis auctoritatis es et bene regis regnum Israël, * Vulg. 3 Reg. 21, 7:

    imminuere,

    Cic. de Or. 2, 37 fin.:

    levare,

    id. Ac. 2, 22, 69:

    fructus capere auctoritatis,

    id. Sen. 18, 62:

    Quae sunt voluptates corporis cum auctoritatis praemiis comparandae?

    id. ib. 18, 64 et saep. — Transf. to things, importance, significance, weight, power, worth, value, estimation:

    bos in pecuariā maximā debet esse auctoritate,

    Varr. R. R. 2, 5:

    sunt certa legum verba... quo plus auctoritatis habeant, paulo antiquiora,

    more weight, force, Cic. Leg. 2, 7, 18:

    totius hujusce rei quae sit vis, quae auctoritas, quod pondus, ignorant,

    id. Fl. 4:

    utilitatis species falsa ab honestatis auctoritate superata est,

    id. Off. 3, 30, 109: cum antea per aetatem nondum hujus auctoritatem loci attingere auderem, of this honorable place, i. e. the rostra, id. Imp. Pomp 1:

    bibliothecas omnium philosophorum mihi videtur XII. tabularum libellus auctoritatis pondere superare,

    id. de Or. 1, 44, 195; id. Fam. 1, 7; Dolab. ap. Cic. ib. 9, 9 fin.:

    auctoritas praecipua lupo (pisci),

    Plin. 9, 17, 28, § 61: Post eum (Maecenatum) interiit auctoritas sapori (pullorum [p. 200] asinorum), id. 8, 43, 68, § 170 Jan:

    unguentorum,

    id. 13, 1, 2, § 4:

    auctoritas dignitasque formae,

    Suet. Claud. 30.—Also of feigned, assumed authority:

    nec cognovi quemquam, qui majore auctoritate nihil diceret,

    that said nothing with a greater air of authority, Cic. Div. 2, 67, 139.—
    F.
    An example, pattern, model:

    omnium superiorum auctoritatem repudiare,

    Cic. Verr. 2, 3, 19:

    memoriā digna juventuti rei publicae capessendae auctoritas disciplinaque,

    id. Sest. 6, 14:

    valuit auctoritas,

    id. Tusc. 2, 22, 53; so id. Verr. 2, 3, 93; 2, 5, 32:

    tu is es qui in disputando non tuum judicium sequare, sed auctoritati aliorum pareas,

    id. Leg. 1, 13, 36; id. Rosc. Am. 6, 16 al.—
    G.
    A warrant, security for establishing a fact, assertion, etc., credibility:

    cum ea (justitia) sine prudentiā satis habeat auctoritatis,

    Cic. Off. 2, 9, 34:

    desinant putare, auctoritatem esse in eo testimonio, cujus auctor inventus est nemo,

    id. Fl. 22, 53:

    Quid vero habet auctoritatis furor iste, quem divinum vocatis?

    id. Div. 2, 54, 110:

    tollitur omnis auctoritas somniorum,

    id. ib. 2, 59, 123:

    cum ad vanitatem accessit auctoritas,

    id. Lael. 25, 94.—
    2.
    Meton., the things which serve for the verification or establishment of a fact.
    a.
    A record, document:

    videt legationes, cum publicis auctoritatibus convenisse,

    Cic. Verr. 1, 3, 7:

    nihil putas valere in judiciis civitatum auctoritates ac litteras,

    id. ib. 2, 3, 62, § 146.—
    b.
    The name of a person who is security for something, authority:

    cum auctoritates principum conjurationis colligeret,

    Cic. Sull. 13, 37:

    sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas,

    id. N. D. 3, 4, 9.—Hence for the names of persons present at the drawing up of a decree of the senate:

    quod in auctoritatibus praescriptis exstat,

    Cic. de Or. 3, 2, 5: Senatūs consultum, quod tibi misi, factum est auctoritatesque perscriptae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8.—
    H.
    Right of possession (cf. auctor, II. F. 1.):

    lex usum et auctoritatem fundi jubet esse biennium,

    Cic. Caecin. 19, 54:

    usūs auctoritas fundi biennium est,

    id. Top. 4, 23; so id. Caecin. 26, 74; id. Har. Resp. 7; Lex Atin. ap. Gell. 17, 6; cf. Hugo, Rechtsgesch. p. 217 sq.—So in the laws of the XII. Tables: ADVERSVS. HOSTEM. AETERNA. AVCTORITAS., against a stranger the right of possession is perpetual (i. e. a stranger cannot, by prescription, obtain the right of possession to the property of a Roman), ap. Cic. Off. 1, 12, 37.—
    J.
    In jurid. lang., a guaranty, security, Paul. Sent. 2, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > autoritas

  • 17 Beregrani

    Berē̆grāni, ōrum, m., the people of Beregria, a town in Picenum, Plin. 3, 13, 18, § 111.

    Lewis & Short latin dictionary > Beregrani

  • 18 Camerinum

    Cămĕrīnum, i, n., a town in Umbria, on the borders of Picenum, now Camerino, Cic. Att. 8, 12, B, 2; Caes. B. C. 1, 15.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Cămers, ertis, adj., of Camerinum:

    ager,

    Cic. Sull. 19, 53.— Subst.: Cămertes, ium (Camertum, Sil. 4, 157), m., the inhabitants of Camerinum, Plin. 3, 14, 19, § 113;

    friends of the Romans, both in opp. to the Etruscans, and later against Hannibal,

    Cic. Balb. 20, 47; Liv. 9, 36, 7 and 8; 28, 45, 20.—In sing.:

    fulvum Camertem,

    Verg. A. 10, 562:

    laudande Camers,

    Sil. 8, 463.—
    * B.
    Cămertīnus, a, um, adj., of Camerinum:

    foedus,

    Cic. Balb. 20, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > Camerinum

  • 19 Camers

    Cămĕrīnum, i, n., a town in Umbria, on the borders of Picenum, now Camerino, Cic. Att. 8, 12, B, 2; Caes. B. C. 1, 15.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Cămers, ertis, adj., of Camerinum:

    ager,

    Cic. Sull. 19, 53.— Subst.: Cămertes, ium (Camertum, Sil. 4, 157), m., the inhabitants of Camerinum, Plin. 3, 14, 19, § 113;

    friends of the Romans, both in opp. to the Etruscans, and later against Hannibal,

    Cic. Balb. 20, 47; Liv. 9, 36, 7 and 8; 28, 45, 20.—In sing.:

    fulvum Camertem,

    Verg. A. 10, 562:

    laudande Camers,

    Sil. 8, 463.—
    * B.
    Cămertīnus, a, um, adj., of Camerinum:

    foedus,

    Cic. Balb. 20, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > Camers

  • 20 Camertes

    Cămĕrīnum, i, n., a town in Umbria, on the borders of Picenum, now Camerino, Cic. Att. 8, 12, B, 2; Caes. B. C. 1, 15.—
    II.
    Derivv.
    A.
    Cămers, ertis, adj., of Camerinum:

    ager,

    Cic. Sull. 19, 53.— Subst.: Cămertes, ium (Camertum, Sil. 4, 157), m., the inhabitants of Camerinum, Plin. 3, 14, 19, § 113;

    friends of the Romans, both in opp. to the Etruscans, and later against Hannibal,

    Cic. Balb. 20, 47; Liv. 9, 36, 7 and 8; 28, 45, 20.—In sing.:

    fulvum Camertem,

    Verg. A. 10, 562:

    laudande Camers,

    Sil. 8, 463.—
    * B.
    Cămertīnus, a, um, adj., of Camerinum:

    foedus,

    Cic. Balb. 20, 46.

    Lewis & Short latin dictionary > Camertes

См. также в других словарях:

  • Picenum — was a region of ancient Roman Italy. Picenum was the birthplace of such notables as Pompey the Great and his father Pompeius Strabo. It was situated in what is now the region of Marche in modern Italy.The little known Piceni were one of the… …   Wikipedia

  • PICENUM — Picentium regio, qui Umbris et Sabinis ab ortu Solis proximi fuerunt. Dicitur et Picenus ager, vocabulô adiectivô: quod etiam in aliis rebus ad hoc solum pertinentibus usurpârunt veteres Romani. Horat. l. 2. Sat. 3. v. 272. Picenis excerpens… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Picēnum — Picēnum, Landschaft im östlichen Mittelitalien, grenzte im Norden an Umbrien, durch den Äsis getrennt, im Westen an das Sabinerland, im Süden an das Gebiet der Marser u. Vestiner, davon durch den Matrinus geschieden, u. im Osten an das… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Picēnum — Picēnum, alte Landschaft in Mittelitalien, südlich von Umbrien am Adriatischen Meere gelegen, vom Lande der Sabiner durch den Kamm der Apenninen getrennt, wurde von vielen parallelen kleinen Küstenflüssen, dem Äsis (Esino), Flusor (Chienti), der… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Picenum — Picēnum, Landschaft des alten Mittelitaliens, zwischen Apennin und Adriat. Meere, bewohnt von den sabellischen Picentern, die 268 v.Chr. röm. Bundesgenossen wurden; Hauptstadt Asculum (jetzt Ascoli). Seit Augustus bildete P. die fünfte Region… …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Picenum — Picenum, Landschaft des alten Italien zwischen Umbrien, dem Lande der Sabiner, Vestiner, Marsen u. dem adriat. Meere, von sabin. Einwanderern bewohnt. Hauptstadt war Asculum; 268 v. Chr. wurden die Picener von den Römern unterworfen und… …   Herders Conversations-Lexikon

  • Picenum — Picenum,   antike Landschaft an der italienischen Adriaküste zwischen Esino und Pescara, bewohnt von den umbrosabellischen Picentern (lateinisch Picentes); 268 v. Chr. von den Römern unterworfen. (italische Kunst)   …   Universal-Lexikon

  • Picenum — Regio V Picenum Als Picenum wurde in der Antike eine Landschaft in Mittelitalien bezeichnet. Sie lag südlich von Umbrien am Adriatischen Meer und war vom Land der Sabiner durch die Apenninen getrennt, deren östliche Ausläufer das Picenum… …   Deutsch Wikipedia

  • Picenum — Picéniens Les peuples dans la péninsule italienne au début de l âge du fer :      Ligures …   Wikipédia en Français

  • Picenum — geographical name district of ancient Italy on the Adriatic SE of Umbria …   New Collegiate Dictionary

  • Asculum Picenum — Sp Ãskoli Pičènas Ap Ascoli Piceno itališkai Ap Asculum Picenum lotyniškai L p jos centras, C Italija …   Pasaulio vietovardžiai. Internetinė duomenų bazė

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»